Home

Advertisement

Customize
Люцыян Жэлігоўскі

November 2009

S M T W T F S
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930     

Тэгі

Syndicate

RSS Atom
Powered by LiveJournal.com

Previous 20

Nov. 23rd, 2009

Люцыян Жэлігоўскі

Все мы родились в СССР. География изменилась, а психология осталась таже, как и у многих россиян.

via volitag:

Думал над тем, что Вы написали постом выше и в этом посте.

Ведь на самом деле, формирование литвинской культуры начинается в середине истории ВКЛ, а расцвет – это позднее ВКЛ + 19-й век. Т. Косцюшко, М.К. Огинский, А. Мицкевич, Н. Орда, И. Домейко и другие. Интересные люди, необычные судьбы. Очень богатое наследие.

Почему тогда большинство литвинистов цепляется за откровенную ложь «белорусы = литвины = создатели ВКЛ»? Почему упирают на раннюю историю Княжества, пытаясь доказать, что современные литовцы = жемайты, а древнее племя Литва жило в маленьком анклаве на дне Налибокских болот, оторванное от балтского мира, дало ВКЛ лишь название и первых князей, после чего успешно сгинуло.

Помните последнюю фразу в фильме «Адвокат Дьявола»? Герой Аль Пачино говорит: «Поистине, тщеславие мой любимый грех». Мне кажется в этом дело – в человеческой гордыне.

Им нужно не культурное наследие, тем более христианское. Им нужна слава военных побед, чтобы бить себя кулаком в грудь, говоря: «Вот какие мы были крутые!» Казалось бы, и здесь есть куда посмотреть, не искажая историю. Т. Косцюшко – герой, каких поискать надо, с интереснейшей судьбой. Нужны герои-победители? На здоровье – Я.К. Ходкевич. Кому близок литвинский дух, кто на генном уровне чувствует преемственную нить, связывающую с этими людьми – они твои. Но нет – литвинистам нужно именно начало ВКЛ.

Значит, им нужны не просто военные победы и слава тех героев? Тогда что? Что такое притягательное есть в истории раннего ВКЛ, что заставляет искажать историю, присваивая себе то, что принадлежало балтам-литовцам?

Мне кажется, здесь срабатывает простая истина: «Все мы родились в СССР». География изменилась, а психология осталась оттуда – такая же, как и у многих россиян. Многие учились или начинали учиться по советским учебникам истории. Многие НЕ ПОНИМАЮТ, что в истории можно ГОРДИТЬСЯ чем-то ДРУГИМ, КРОМЕ ИМПЕРИИ, не понимают, что самое ценное – это духовное наследие, не понимают, что героизм маленьких битв может быть ярче, чем размах эпохальных сражений. Литвинистам нужна не просто слава воинов прошлого – ИМ НУЖНА СЛАВА СОЗДАТЕЛЕЙ ИМПЕРИИ "ОТ МОРЯ ДО МОРЯ". В этом для них критерий «крутизны».

––––––––––––––––––––––––––––––-

Мне понятно и близко многое, о чём Вы пишите в своих постах, уважаемый Горливый Литвин, хотя я сам никогда не буду относить себя к литвинам. Просто Ваша позиция честная и глубокая. Может прозвучит излишне пафосно, но Вы подобрали с земли самый драгоценный азмаз в литвинском наследии, который почему-то оказался мало кому нужен. И я очень сомневаюсь, что в этом поколении «родившихся в СССР» многие Вас услышат. Может, следующее поколение...

http://gorliwy-litwin.livejournal.com/360338.html?style=mine
Люцыян Жэлігоўскі

Палач Хатыни

КТО ОТВЕТСТВЕНЕН ЗА ТО, ЧТО ПО ПАЛАЧУ КАТРЮКУ ДО СИХ ПОР НЕ ВЫДАН ЗАПРОС О ЕГО ЭКСТРАДИЦИИ? ЭКСТРАДИЦИИ КУДА УГОДНО – ТОЛЬКО ПРОЧЬ ИЗ КАНАДЫ!
По таким преступлениям срок давности отсутствует!
Да, жаль, что в Канаде почему-то такие люди ко двору оказались, и канадское правосудие до сих пор даже гражданство отобрать у этого палача не решается. В 2007 году оно опять решило, что не стоит лишаться Канаде такого гражданина. Но что мне до той Канады!


Подробней тут:
http://svetlako.livejournal.com/29501.html

Напомню, что сборник документов "Хатынь: Трагедия и память" можно скачать на сайте Фонда Ал. Дюкова "Историческая память". historyfoundation.ru

Nov. 22nd, 2009

Люцыян Жэлігоўскі

Выдаляю пост пра З. Бартосіка

Адзін добры чалавек (сябр Бартосіка) пазваніў і сказаў, што Зміцер, калі пісаў той пост пра вобраз Тупігі "хацеў сказаць нешта іншае, альбо быў п'яны." Выдаляю той пост нафік. І дзякуй Пану за тое, што гэта аказалася неабдуманай балбатнёй.

Nov. 21st, 2009

Люцыян Жэлігоўскі

А. Адамовіч не быў нацыяналістам. І ніхто дасюль гэтага не абверг.

Калі св.адраджэнцы спрабуюць прысабечыць А.Адамовіча, дык максімум, што могуць яму паставіць у адраджэнскую заслугу, дык толькі яго ўдзел у Чарнобыльскім Шляху і сяброўства ў Беларускім ПЭН-цэнтры. Нічога нацыяналістычнага.

---------

Вось ёго чарнавік "для мітныгу ў Менску".

1. Мадэлі “соц. стран”, а цяпер і рэспублік.
Дзьве пагрозы:
1. Замест маскоўскай партакратыі мясцовая, замешаная на нацыянальных амбіцыях (Сярэдняя Азія).
2. Антыкамунізм, але прэтэнзіі на асабістую дыктатуру (Грузія). Ні тое, ні другое непажаданае. Як пойдзе Беларусь: рабочы рух + нацыянальная свабодная інтэлігенцыя, побач, даючы папраўку адно другому. Інтэлігенцыя нацыянальная, БНФ – супраць неабальшавіцкай дэмагогіі, рабоча-дэмакратычны рух, дэмакратычныя партыі – супраць нацыяналістычнага экстрэмізму і нецярпімасьці, за якой таксама дыктатура ці адрыў ад шырокай грамадскасьці. Гэта пашкодзіла і ў Прыбалтыцы, і ў Маскве.

--------------------------------

Апошнія 20 слоў на вес золата:

"...супраць нацыяналістычнага экстрэмізму і нецярпімасьці, за якой таксама дыктатура ці адрыў ад шырокай грамадскасьці. Гэта пашкодзіла і ў Прыбалтыцы, і ў Маскве."

Nov. 20th, 2009

Люцыян Жэлігоўскі

Айцец Данііл Сысоеў

+ R.I.P.

---

zhozh: Об о. Данииле Сысоеве впервые узнал, как об активном апологете Православия и оппоненте ислама. Вот что батюшка писал за чуть более чем за месяц своей гибели в своем ЖЖ:

«Добрые мусульмане!

А у меня опять новость. Сегодня, вы будете смеяться, но мусульмане опять пообещали меня убить. Теперь уже по телефону. Ну надоело. Уже 14-тый раз. Я уже привык, а то раньше это напрягало. А так Бог не выдаст, ислам не съест.
А так всех прошу помолиться».

http://pr-daniil.livejournal.com/56054.html

--

В то же время неназванный сотрудник оперативно-следственной группы рассказал INTERFAX.RU, что Даниил Сысоев мог быть убит представителями секты так называемых «родноверов». Источник также рассказал, что в организацию «родноверов» входят в основном молодые люди – язычники. Он также напомнил, что ранее «родноверы» устроили взрыв в одном из храмов Москвы.
Люцыян Жэлігоўскі

У снежні пачне курсірваць польскі цягнік Варшава - Горадня - Варшава

Инициатива по введению такого маршрута, а также сам состав принадлежит Подлясскому управлению региональных перевозок в Белостоке.

http://naviny.by/rubrics/tourism/2004/07/08/ic_news_126_251397/

А значыцца эканамічна выгадна гэта нашым суседзям. Прыемна.

Nov. 19th, 2009

Люцыян Жэлігоўскі

Карупцыйны прывілей

Адказ на пытанне папярэдняга паста.
-------------

Каляторства - карупцыйны прывілей. Калі вельмі груба, дык права каляторства давалася фундатарам. Не ўсім. Фактычна каляторства - гэта цалкавітае кіраванне парафіяй уладальнікам прывілею і ... права выбара пробашча для сваёй парафіі. Такі сабе перажытак 17 стагоддзя. Часцяком гэтым правам падкупалі кальвіністаў, каб тыя вярталіся да каталіцызму, бо ў кальвіністаў гэты карупцыйны чыннік быў моцна распаўсюджаны. І тады і цяпер. Прыгадайце той жа фільм "Джывс і Вустер". Тамака малады пастар амаль на каленях выпрошвае пасаду вікарыя ў парафіі буйнога англасаксонскага землеўладальніка.

---------

http://pl.wikipedia.org/wiki/Kolator

Kolator (łac. collator = "zbierający, znoszący, gromadzący, ofiarodawca") - dawniej, patron kościoła bądź jego fundator.

Dysponował on dawniej tzw. prawem prezenty, czyli przedstawiania biskupowi kandydata na wakujące beneficjum przy kościele, zwanym też prawem kollacji. Tradycyjnie kolatorami byli właściciele majątków ziemskich na terenie parafii. Mieli oni prawo do umieszczania w kościele kolateralnym tablic nagrobkowych i dysponowali własnymi ławkami.
Люцыян Жэлігоўскі

Калятoрства

Каляторства касцёла, уніяцкай царквы...

Хто ведае, што значыць гэтае слова?

---

PS Адказ я сам ўжо ведаю, таму трохі падкажу, каляторства - жахлівая рэч і перажытак. :)

Nov. 8th, 2009

Люцыян Жэлігоўскі

ludwik_kazimir - Верш

Начитавшись про войну... а точнее, про католическое духовенство в Беларуси во время Великой Отечественной войны, как своеобразный итог, написал такую песню. Это некий обобщенный, типический образ.

ПРОПОВЕДЬ
(Рассказ белорусского партизана)

Я пришёл на свет в Советской Беларуси
Храм взорвали, а костёл остался без ксендза
Мне никто не рассказал о Жертве Иисуса
И Ему я не молился никогда.
Началась гроза над нашим светлым краем,
Что веками терпит лютую войну…
Я не партию от немцев защищаю,
Защищаю я дочурок и жену.

Тут они со мной, их скрыл надёжно
От беды родимый древний лес.
Я собой рискую на заданьях сложных,
Ухожу с друзьями, возвращаюсь – без,
А командует здесь комиссар суровый,
Что своих немало расстрелял….
Перепачканный своей и вражьей кровью,
Помню, раз, в лесу сховавшись, я лежал.


А когда, похожий на язык их,
Злобный лай собак вдали замолк,
Я пополз туда, где светом тёплым, тихим,
Мне светил средь вёски огонёк.
То костёл был, я вошёл, робея,
Нас учили, что ксендзы – враги…
Ксёндз стоял склонившись, на коленях,
С Кем-то, Кто невидим был мне, говорил.


Он поднялся и промолвил: “Калі ласка!”
Угрожать ему не в силах, я просил.
Ксёндз отдал мне свою пищу без остатка
И умело раны он лечил мои.
А когда, окрепнув, с ним я распрощался,
За убежище его благодарил,
Он сказа, чтоб смело я сражался,
Что молится будет за детей моих.

Через день отряд ворвался в вёску гэту,
Чтоб невинных от карателей спасти.
Палачей призвали мы к ответу,
Но они с одним успели счёт свести:
Донесли, видать, скоты в повязках белых,
Что кому-то ксёндз приют давал -
Утром за костёлом был расстрелян
И ещё не погребённый там лежал.

,,,Что-то понял я средь наступившей тиши…
Мёртвый ксёндз Распятие сжимал…
Проповедей я никогда не слышал,
Кроме той, что ксёндз в то утро прочитал.

----

http://ludwik-kazimir.livejournal.com/55854.html

--


Дадам да верша прыклад, прыклад дапамогі (медычнай) з боку каталіцкіх сясцёр чырвоным партызанам у в. Райцы. Кс. Зянкевіч сцвярджае, што беларускія калабаранты КАЗАЛІ аб супрацы Сясцёр-Палатынак з “чырвонымі бандытамі”, якія цалкам кантралявалі наваколлі Наваградка. Нагадаю яшчэ, што Сёстры-Палатынкі мелі дом у Наваградку, а таксама ў вышэйузгаданай Райцы.

Рэтраспектыўна-гатычны касцёл-замак і плябанія у Райцы. Цяпер тут праваслаўная царква св. Варвары, што была хораша адрэстаўравана ў 2000 годзе.



Яшчэ фота:

http://globus.tut.by/rajca/kostel_gallery.htm
Люцыян Жэлігоўскі

Інтэлектуальная эліта Італіі выказалася супраць недахопу сакральнасці ў абліччы новых касцёлаў

Шматлікія прадстаўнікі інтэлектуальнай эліты Італіі, сярод якіх архітэктары, мастакі, тэолагі, філосафы, гісторыкі і журналісты, выступілі з пратэстам супраць знешняй непрывабнасці новых святыняў. Італьянская эліта звярнулася да Святога Айца Бэнэдыкта XVI у адпаведным лісце, скіраваным з нагоды сустрэчы Пантыфіка з дзеячамі мастацтва, запланаванай на 21 лістапада 2009 г.

«З дня ў дзень паўстаюць новыя сакральныя будынкі, якія на самой справе пазбаўлены сакральнасці і выяўляюць недахоп ведаў у галіне літургіі, — адзначаецца ў лісце. — Іх стваральнікі кіруюцца найперш функцыянальнымі мэтамі, і пры гэтым важную ролю адыгрываюць капрызы архітэктараў. У святынях усё больш пашыранымі становяцца абстрактныя выявы і „агульнарэлігійныя“ сімвалы, якія не маюць нічога агульнага з каталіцтвам».

Падобныя з’явы, на думку аўтараў ліста, не могуць спрыяць плённай сустрэчы чалавека з Богам, а, наадварот, перашкаджаюць ёй. Як падкрэсліваюць прадстаўнікі італьянскай эліты, адказнасць за якасць новых святыняў нясуць не толькі архітэктары, але і Касцёл, які даручае ім ствараць гэтыя святыні. Аўтары ліста звяртаюцца да Святога Айца з просьбай асабіста звярнуць увагу на гэтую праблему.

Ліст інтэлектуальнай эліты Італіі стаў вынікам дыскусіі па пытаннях сакральнага мастацтва, якая працягвалася ў краіне на працягу некалькіх месяцаў. Дыскусію выклікала абурэнне жыхароў Фаліньё (цэнтральная Італія) з-за пабудаванага для іх касцёла. Незадаволеныя вернікі вырашылі звярнуцца да Святога Айца за вырашэннем гэтай справы.

http://www.catholic.by/2/home/vatican/news/city-state/101757-kascjoly.html
Люцыян Жэлігоўскі

Пра нашы касцёлы

Прамова Мітрапаліта Кандрусевіча на пасяджэнні міжканфесійнай рады пры Упаўнаважаным па справах рэлігій і нацыянальнасцяў

--------------

3 лістапада 2009 г. у Мінску адбылося чарговае пасяджэнне Кансультатыўнай міжканфесійнай рады пры Упаўнаважаным па справах рэлігій і нацыянальнасцяў пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь. Пасяджэнне, прысвечанае пытанню аховы архітэктурнай спадчыны ў краіне, узначаліў старшыня Рады Упаўнаважаны па справах рэлігій і нацыянальнасцяў Леанід Гуляка. На сустрэчы з прамовай выступіў Мітрапаліт Мінска-Магілёўскі арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч.

Католическая Церковь, которая всегда развивала науку и культуру, традиционно уделяет большое внимание ее сохранению. Корень слова «культура» происходит от слова «культ», что само по себе говорит о ее духовном и сакральном измерении. Также и в нашей стране мы, в меру наших возможностей, стараемся сохранить культурное наследие, ибо это наша история, на которой мы созидаем будущее.

В Минско-Могилевской Архиепархии в общей сложности насчитывается 43 храма – памятника архитектуры.

При епархиальной Курии работает секция по строительству и реставрации храмов, которая сотрудничает с государственными структурами по охране памятников старины и истории. Таким образом, как учит II Ватиканский Собор, «мы становимся свидетелями рождения нового гуманизма, в котором человек определяется, прежде всего, ответственностью перед своими собратьями и перед историей» (Пастырская конституция о Церкви в современном мире, 55).

К настоящему времени Минско-Могилевская Архиепархия провела полную инвентаризацию историко-культурного наследия Католической Церкви в Минской области, в результате чего был составлен каталог с соответствующей фотодокументацией.

Минско-Могилевская Архиепархия организует симпозиумы, выставки и встречи с целью поддержки историко-культурного наследия, его пастырского значения, а также для формации священнослужителей и мирян в этой области. Так, например, в прошлом году при сотрудничестве с Историческим архивом была проведена конференция «Наши святыни», приуроченная к 500-летию первого католического храма Святой Троицы в Минске. В высших духовных семинариях читается специальный курс церковного искусства. С 2003 г. публикуется энциклопедический список «Католические храмы Минско-Могилевской Архиепархии». В Курии также имеется епархиальный архив историко-культурного наследия.

Храмы реставрируются в сотрудничестве с соответствующими государственными структурами. Помощь государства в этом проекте носит конструктивный характер. Оно помогло отреставрировать фрески минского кафедрального собора, оказывает посильную помощь и на некоторых других объектах.

Наиболее значимыми отреставрированными святынями в Минско-Могилевской архиепархии являются: минский кафедральный собор им. Марии, могилёвский кафедральный собор св. Станислава, епископа и мученика, храмы свв. Симона и Елены (так называемый Красный костел) в Минске, Успения Пресвятой Девы Марии в Налибоках, св. Андрея Апостола в Нарочи, Матери Божьей Шкаплерной в Мяделе, св. Николая в Свири, Посещения Пресвятой Девы Марии в Ольковичах, Пресвятой Троицы в Засвири, св. Иосифа в Воложине, св. Михаила Архангела в Богданово, Пресвятой Девы Марии, святого Розария в Ракове, Пресвятого Сердца Иисуса в Илье, свв. Петра и Павла в Шклове, Непорочного Зачатия Пресвятой Девы Марии в Бобруйске, Святой Троицы в Радошковичах, Св. Михаила Архангела и св. Алексея в Ивенце, свв. Петра и Павла в Камене, св. Юрия в Першаях, св. Анны в Дзержинске и др.

Как вечен Бог, так же вечны ремонты и реставрации. Все постройки подлежат износу и естественному процессу старения, а также подвержены влиянию атмосферы. За последние два года силами прихода были отремонтированы фасад и внутренняя часть кафедрального собора, а также открыто и восстановлено 14 кв. м. фресок. В настоящее время ведутся ремонтные работы в Красном костеле. Кафедральный собор и Красный костел в будущем году будут отмечать соответственно юбилеи 300-летия и 100-летия. Ремонтируются также храмы Пресвятой Троицы на Золотой Горке и Вознесения Святого Креста на Кальварийском кладбище. По-за Минском восстанавливаются храмы Рождества Пресвятой Богородицы в Заславле, Успения Пресвятой Богородицы в Будславе и Мстиславле, Божьего Тела в Несвиже и др.

Мы благодарны государству за оказанную помощь, однако ещё остаются объекты, которые мы без помощи государства просто не в состоянии отреставрировать, а это национальные святыни, шедевры архитектурного зодчества и памятники культуры. Именно поэтому так необходимо еще большее дальнейшее сотрудничество Церкви и государства в деле их спасения.

Благодарю за внимание.

---

http://www.catholic.by/2/home/news/belarus/minsk-mohilev/101711-pasiadzennie-mizhkahfiesijnaj-rady-pry-upaunavazhanym-pa-spravax-religij.html
Люцыян Жэлігоўскі

Працяг. Малькавіцкі касцёл.

Даслаў Віталь Герасіменя:

калі пайшла гаворка, то публікую тут фрагменты с сваёй пакуль яшчэ не дапісанай серыі "Хрысціянскія святыні Ганцаўшчыны"

Касцёл у Малькавічах быў пабудаваны пры чыгуначнай станцыі ў канцы 1930-х гадоў. А ўжо ў саракавыя гады мінулага стагоддзя, пасля ўваходжання Заходняй Беларусі ў склад БССР, касцёл пераўтварылі ў склад. У сярэдзіне 1950-ых гадоў ён быў разабраны, частка піламатэрыялаў пайшла на будаўніцтва прыстройкі да старога будынка бальніцы, а другая ўвогуле папілавана на дровы. Касцёл быў драўляным, пабудаваны на пагорку, прамавугольным у плане. Па памерах ён быў не досыць вялікім: каталіцкага насельніцтва было не досыць шмат – працаўнікі чыгуначнай станцыі, уладальнік лесапілкі, ды невялікая колькасць асаднікаў. Сёння на месцы, дзе размяшчаўся касцёл, засталіся толькі рэшткі падмурку, таксама стаіць каталіцкі крэст, які ўвасабляе ў сабе непахіснасць веры.

На вясковых могілках, што знаходзяцца па дарозе на суседні Ліпск, у канцы XІX стагоддзя была пабудавана каталіцкая капліца. Па іншых звестках пабудавана яна была ў трыццатыя гады мінулага стагоддзя. Трэба адзначыць, што гэтыя могілкі былі ў свой час падзелены на дзве часткі: праваслаўную і каталіцкую, на якой і знаходзілася капліца. Толькі з адносна нядаўняга часу гэтае раздзяленне знікла. Капліца прастаяла да сярэдзіны 1980-х гадоў, калі згарэла па вельмі банальнай прычыне: сяляне спальвалі апаўшае ліcце і агонь перакінуўся на саму пабудову, патушыць якую на жаль не ўдалося.

З павагай, Герасіменя Віталь, gants-region.info

Nov. 6th, 2009

Люцыян Жэлігоўскі

Малькавічы даслалі. Ганцавіцкі раён.

Капліца



Касцёл





Даслаў Віталь Герасіменя.
Люцыян Жэлігоўскі

Вось якія...

Люцыян Жэлігоўскі

Калекцыя спасылак

Калекцыя спасылак па верхневенгерскім аграсядзібам. Упор на аўтэнтычныя стравы заўважны. Таму асаблівая ўвага на спасылкі "Наша кухня".

http://www.salas.sk/

Nov. 5th, 2009

Люцыян Жэлігоўскі

праведнае АБУРЭНЬНЕ

Ціна Клыкоўская "Саюз Беларускай Моладзі - вяртаньне з забыцьця"

"Ад 27 чэрвеня да 10 лiпеня 1943 году група з 20 юначак на чале з Надзеяй Абрамавай наведала Нямеччыну. Як будучыя кiраўнiчкi, дзяўчаты асаблiва цiкавiлiся школамi, курсамi i летнiкамi...”. „Першая група так спадабалася нямецкiм кiраўнiкам, што яны адразу ж запрасiлi наступную. Ад 20 лiпеня да 20 жнiўня яшчэ 20 чалавек наведалi Клягэнфурт, Iнсбрук, Брэгенц, Бэрлiн i Патсдам...”. „16 лiстапада 12 юнакоў i 12 юначак на чале са Зьмiцерам Стэльмахам выехалi ў Бэрлiн, каб паглядзець яшчэ i Мюнстэр, Падэрборн, Бiлефэльд, Коэсфэльд. Кожны новы крок затрымлiваў iх, хацелася паглядзець на тое цi iншае месца. Моладзь з абурэньнем аглядала сьляды англа-амерыканскага варварства - бомбавых налётаў...”.
Люцыян Жэлігоўскі

Фота

Ксяндзу-пробашчу лагоqскага касцёла Паўлу Слуке атрымалася здабыць "dwa fotazdymki L. U. Daszkiewiza z 1923 goda.Geta fotazdymki zroblenyja padczas ekspedycyi u Lagojsk u skladzie A. A. szlubskaga i mastaka fatografa Daszkiewicza u 1923 godzie."

Fotazdymki zrobleny na terytoryi kasciola kalia usypalnicy Tyszkiewiczau, na zdymku jak kazuc 115 gadowy zabrak...

Oct. 27th, 2009

Люцыян Жэлігоўскі

Касцёл у Міры знішчылі беларускія нацыяналісты.

Ну вось, нарэшце мы даведаліся пра першы вядомы выпадак знішчання касцёла нацыстамі-беларутэнамі. Нагадаю, што забойства ксяндза-дэканаз мястэчка Мір таксама на іх сумленні . Пра ксяндза па спасылцы:
http://salasz.livejournal.com/117597.html,

пра касцёл ніжэй.

---

Mir po odbudowie

Michał Kościukiewicz

1. Znajomy wiózł mnie do Mira swoim samochodem. Wybrał jednak jakąś dziwną drogę, bo wydało mi się nagle, że jedziemy w zupełnie przeciwnym kierunku niż powinniśmy. Okazało się jednak, że moje obawy były niepotrzebne – mój kierowca wybrał po prostu lepszą drogę; sunęliśmy szybko autostradą Mińsk-Brześć, zamiast wlec się „moją” polną drogą. Był wieczór 18 sierpnia 2003 roku.
Gdybym nie wiedział, że przyjechałem do Mira, pewnie miasteczka bym nie rozpoznał. Rozglądam się wokół i co widzę? Wszystko takie nowe, odbudowane, świeże. Jak elegancki mostek na Mirance ze świeżo pomalowanymi zielonymi barierkami. Mój kierowca wspaniałomyślnie zaproponował, że mnie przewiezie po Mirze. Oglądałem więc z samochodu śródmieście, a w końcu zatrzymaliśmy się przy kościele, gdzie się już pożegnaliśmy. Usiadłem na ławeczce w pięknie uporządkowanym parku. Byłem trochę zmęczony, nie na tyle jednak, by nie porozmyślać nieco i nie powspominać.
Oto bowiem siedziałem obok kościoła, którego jestem żywą kroniką.
Pamiętam, że gdy miałem cztery lata, dowiedziałem się od stryja, który akurat wtedy odwiedził Mir, że rozebrano właśnie okrągłą kopułę wieży i zaczęto przebudowywać jej dach na czterospadowy. Było to w 1918 roku, gdy katolicy odzyskali kościół. Świątynia remontowana była przez całe lata. Na blachę na dach, na farbę do malowania wnętrza składali się wszyscy parafianie. Do dziś pamiętam zapach pokostu, którym malowaliśmy nowe ławki. W latach trzydziestych kościół wyglądał jak cacko. Jego wieża – pamiętam dokładnie ten widok – górowała z daleka nad miastem. Pamiętam ten obraz jeszcze z 1939 roku, gdy odwiedzałem w Mirze rodzinę (już w 1933 roku wyjechałem z Mira). Potem dowiedziałem się, że w czasie wojny runęła wieża kościoła, a w samym budynku znajduje się skład zboża. Ten smutny widok pamiętam jeszcze z 1988 roku, gdy przyjechałem zobaczyć pierwszy raz powojenny Mir. I oto w sierpniu 2003 roku, jadąc tu ponownie, znów widzę wieżę kościoła górującą nad miastem. Poczułem w sobie jakieś dziwne drżenie, wzruszenie. Potem spotkałem się z księdzem z Karelicz. Rozmawialiśmy, weszliśmy do wnętrza kościoła. W środku nie wszystko jeszcze odremontowano, ale patrząc na ławki i ambonę przypomniałem sobie dawne czasy – jakbym usłyszał nagle kazanie sprzed lat.
Dzięki księdzu znalazłem nocleg. Następnego dnia postanowiłem zwiedzić mirski zamek. Od czasu mojej ostatniej wizyty w 1988 roku zmieniło się tu bardzo. Szczególnie otoczenie zamku – było zdecydowanie lepiej uporządkowane. Nad stawem odpoczywali miejscowi ludzie, także dzieci i młodzież. Pogoda była bardzo ładna. Jednak moją szczególną uwagę przyciągnęła tak zwana Pochowalnia (tak potocznie nazywaliśmy grobowiec książąt Światopełk-Mirskich). Była odbudowana. Z podziwem patrzyłem na tę wysoką kaplicę w stylu bizantyjskim z widoczną z daleka ikoną Zbawiciela z dużą złotą aureolą. Pochowalnia to charakterystyczny obiekt Mira – można zobaczyć ją na jednym z panoramicznych zdjęć wykonanych z lotu ptaka i umieszczonych w albumie „Mirskij zamak” W. Kalnina (2002 r.).
Tego samego dnia postanowiłem też przejść się po śródmieściu. Odwiedzałem między innymi sklepy. Wszędzie było tak czysto i elegancko, ekspedientki miłe. Na pytania zadawane po polsku i białorusku odpowiadały wyłącznie po rosyjsku. Szukałem farby do odnowienia napisów na nagrobkach, ale znalazłem tylko duże puszki, więc z oferty tutejszych sklepów nie skorzystałem.
Odwiedziłem potem Liceum Sztuk Plastycznych (pisałem o tym w poprzednich relacjach z mojej podróży na Białoruś) i Bibliotekę. W Bibliotece interesowało mnie, jakie książki można tu wypożyczyć, w jakich językach napisane. Okazało się, że książek po polsku jest niewiele, za to trafiłem na kilkanaście tłumaczeń z polskiej literatury pięknej, głównie Mickiewicza, Staffa, Tuwima. Biblioteka nie ma zbyt wielkich możliwości rozwoju ze względu na brak pieniędzy na zakup nowych książek. Trafiają tu za to książki z darów. Ostatnio na przykład szef miejscowych władz samorządowych przekazał kilkadziesiąt trochę podniszczonych egzemplarzy ze swoich prywatnych zbiorów.
Na koniec dnia został jeszcze do odwiedzenia fotograf – sam nigdy nie robię zdjęć. Okazało się jednak, że fotograf – staruszek – robieniem zdjęć już się nie zajmuje. Pokazał mi resztki swoich prywatnych zbiorów – większość jego zdjęć pojechała gdzieś na wystawę. Wśród tych fotografii znalazłem między innymi te reprodukowane w albumie o zamku w Mirze.
I tak minął mój kolejny dzień w Mirze. Wieczorem, przed i po kolacji porozmawiałem jeszcze niemało z moją gospodynią. Okazało się, że pani Maria Kamko, młodsza ode mnie, jest jak żywa kronika miasteczka. Najwięcej opowiedziała mi o czasach wojny, także o tym jak i kiedy zniszczony został kościół. Jej zdaniem w Mirze istnieje przekonanie, że dokonali tego miejscowi nacjonaliści.
W Mirze są teraz dwie duże przelotowe ulice. Pierwsza, z południa na północ, biegnie od strony Nieświeża, koło zamku, przez mostek na Mirance, śródmieście i dalej ulicą Wileńską przez Karelicze do Nowogródka. Druga, ze wschodu na zachód, to ulica Żuchowicka, prowadząca do wsi Żuchowicze i dalej, równolegle do autostrady Brześć-Mińsk, też aż do Nowogródka. Śródmieście jest bardzo reprezentacyjne – domy odnowione, niektóre piętrowe.
Zauważyłem w Mirze dwa pomniki. Jeden to pomnik „Bohatera II Wojny Światowej”, znajdujący się na początku ulicy Wileńskiej, na prawo od kościoła, nie budzący już chyba większego zainteresowania. Drugi poświęcony jest Antoniemu Hipolitowi Domeyce (1794-1849) z Niedźwiady, człowiekowi bardzo zasłużonemu Mirowi, który został pochowany w podziemiach miejscowego kościoła. Cdn ■ foto1 Na zdjęciu u góry: Tak Mir wyglądał przed wojną (w oddali widać ruiny zamku). U dołu: Śródmieście Mira, stan obecny
 
Czasopis Białoruskie pismo społeczno kulturalne
http://www.slonko.com.pl/czasopis/in.php?id=0402/2004_02_c09

via Zbiwol

Люцыян Жэлігоўскі

AK versus Нацы: гістарычная рэканструкцыя ў Налібоцкай пушчы

Сотня здымкаў: нашы, немцы, нацысты-беларутэны на:

http://picasaweb.google.com/Andrew.Pushkin/Larp1943_24oct2009#














Прысяга: Евангелле, шабля, польская мова.

Oct. 25th, 2009

Люцыян Жэлігоўскі

Пару соцень.

Колькасць перапісаных літвінаў можна падлічыць паводле гэтай спрошчанай методыкі.

У адным з апошніх пастоў ЖЖ-суполкі “літвіны'2009” агулам пералічана да 25 асобаў, што запісаліся літвінамі ў ЖЖ. Гэта без уліку “в контакте”. Прыгадаем, што беларускіх ЖЖ-акаўнтаў 30 000. Няхай дзейных недзе 10000. Дык вось, маем 0,25% літвінскага ЖЖ-насельніцтва.

Але вядома, што 25 чалавек - гэта столькі набралося разам са сваякамі літвінскага ЖЖ-насельніцтва. Таму можна смела дзяліць гэтую лічбу на 3. Такім чынам, літвінскага ЖЖ-насельніцтва ўсяго толькі 8 чалавек. Паўтаруся, гэта без сваякоў. 0,08 працэнта літвінаў у белЖЖ.

Гэтую ж лічбу можна перанесці і ў рэал. Але, праўда, лепш яе падзяліць на дзесятку якую, бо вядома ж, што наш заклік: ”Я – літвін 2009!” пачулі у асноўным толькі ў інтэрнеце, на розных форумах, сайтах, блогах, а таксама на нашых прэзентацыях, што былі, трэба адзначыць, не такімі ўжо і шматлікімі. Не ўсе ж насельніцтва РБ інтэрнетам карыстаецца і не ўсе нават пра яго чулі. Адкінем таксама старых і дзецей. Яны ж пра літвінізм не чулі і чуць не маюць часу… :)

Маем літвінскі працэнт па РБ 0,008%. Ад 8560 000 беларуска-польскага насельніцтва, якое тэарытычна толькі і магло запісацца літвінамі – атрымліваем 685 літвіна. Варта таксама адкінуць з разлікаў некаталіцкія Магілёўшчыну, Гомельшчыну, малакаталіцкую Берасцейшчыну, а таксама усходнюю Віцебшчыну, паўднёва-усходнюю Міншчыну. Такім чынам, можна яшчэ на тройку смела падзяліць. Агулам гэта 228 літвінаў. Камусці гэта падасцца мізерным. Так і ёсць. Але... сколькі не ёсць – усе нашы. Таму, рукі прэч, еўраатланты, ад нашага перадавога атрада АК!

На фота: супольны акоўска-савецкі конны патруль у Налібоцкай пушчы (у пошуках прадстаўнікоў вялікай еўраатлантычнай сям'і).


Previous 20

Advertisement

Customize